Presentación do poemario SIN PERMISO, de Nieves Gallardo Cañaveras, editado por El Taller del Poeta
En "Sin Permiso", a poetisa madrileña encontra a máxica investidura de inocencia que a poesía necesita, tan a man da dor, da paixón, ou da honestidade. Con este libro, a autora regálanos o seu segundo poemario coa templanza que representa para unha artista revivir nostalxias da súa memoria.
No acto de presentación do libro intervirán o escritor, José Antonio Castro Cebrián, que será o presentador; o periodista e locutor, Primitivo Rojas Ramos; e o poeta e editor, Ferndo Luis Pérez Poza.
NIEVES GALLARDO CAÑAVERAS naceu en Madrid en 1961. Desde moi nova sentiuse atraída polos libros e pola arte en xeral nas súas distintas facetas.
Estudou Decoración na Escola de Artes Aplicadas e Oficios e pese a dedicarse profesionalmente á banca e anteriormente a seguros, nunca abandonou a súa paixón pola escritura. Actualmente é presidenta da Asociación cultural PAPEL Y PLUMA, onde se organizan talleres de escritura.
Escribiu dous poemarios, un libro de haikus, e unha novela, "El collar de Julia", que espera saia á luz en breve. Tamén publicou algún poema na revista ALTER EGO.
Actualmente está preparando a súa segunda novela. Para ler algunha das súas poesías, pódese visitar o seu blog www.talvezsonar.blogspot.com.
Son varios poemas discordantes os que compoñen este poemario. Cando parece que as poesías non teñen unha mesma implicación emotiva léndoas por separado, e que, mesmo na súa "euforia", distan quilómetros entre unhas e outras, a apreciación como un "todo" cambia por completo o sentido da súa lectura, converténdose nun conxunto disforme, pero belo. O lector, o vividor deses versos, unhas veces mantén unha relación intensa e interpretativa co seu propio pasado, co residuo emocional que latexa dentro del mesmo, o horizonte distante do pasado confúndese co presente máis inmediato, facendo que o tempo se perda por completo nunha especie de capricho nebular. Outras veces ocorre ao contrario, o presente é o que se dilúe no recordo, sentindo que algúns poemas nos gritan como propios, facéndonos prisioneiros da ignorancia máis cruel, ou da absurda crenza na certeza.